Πρόκειται για ένα απόσπασμα έκθεσης, που εκπόνησε το The Open University σε συνεργασία με την SRI International, στην οποία προτείνονται δέκα καινοτομίες, που ήδη βρίσκονται σε ισχύ, αλλά δεν έχουν ακόμη επηρεάσει σημαντικά την εκπαίδευση. Μπορείτε να διαβάσετε την πλήρη έκθεση, με εμπεριστατωμένες εισηγήσεις και παραδείγματα για κάθε στρατηγική μάθησης σε δράση, εδώ.

1. Crossover Learning

Η επίσκεψη των μαθητών σε τοποθεσίες, όπως μουσεία, ΚΔΑΠ κλπ, μπορεί να συνδέσει το εκπαιδευτικό περιεχόμενο με θέματα, που έχουν σημασία στη ζωή τους. Η μάθηση σε σχολεία και κολέγια μπορεί να εμπλουτιστεί με εμπειρίες από την καθημερινή ζωή. Η λεγόμενη άτυπη μάθηση μπορεί να εμβαθυνθεί, προσθέτοντας ερωτήσεις και γνώσεις από την τάξη. Αυτές οι συνδεδεμένες εμπειρίες προκαλούν περαιτέρω ενδιαφέρον και κίνητρα για μάθηση.

Μια αποτελεσματική μέθοδος για έναν δάσκαλο είναι να προτείνει και να συζητήσει ένα ερώτημα μέσα στην τάξη. Στη συνέχεια οι εκπαιδευόμενοι διερευνούν την ερώτηση, η οποία μπορεί να είναι σχετική με μια επίσκεψη σε ένα μουσείο ή ένα ταξίδι. Η συλλογή φωτογραφιών ή σημειώσεων ως αποδεικτικών στοιχείων βοηθά στην ομαδική συζήτηση, που θα προκύψει στην τάξη.

Αυτές οι εμπειρίες “εκμεταλλεύονται” τα δυνατά σημεία και παρέχουν στους εκπαιδευόμενους αυθεντικές και ελκυστικές ευκαιρίες μάθησης. Δεδομένου ότι η μάθηση πραγματοποιείται καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής, ο ευρύτερος στόχος είναι η καταγραφή, σύνδεση, ανάκληση και ανταλλαγή των διαφορετικών μαθησιακών τους εκδηλώσεων.

2. Learning Through Argumentation (Μαθαίνοντας μέσω της επιχειρηματολογίας)

Οι μαθητές κατανοούν καλύτερα την επιστήμη της φυσικής και των μαθηματικών, επιχειρηματολογόντας σαν επαγγελματίες επιστήμονες του είδους. Η επιχειρηματολογία βοηθά τους μαθητές να παρακολουθήσουν αντιθέσεις ιδεών, οι οποίες μπορούν να εμβαθύνουν τη μάθησή τους. Επιτρέπει επίσης στους μαθητές να βελτιώσουν τις ιδέες τους με τους υπόλοιπους συνομιλητές τους, έτσι ώστε να μάθουν βιοματικά, πώς οι επιστήμονες συνεργάζονται για να δημιουργήσουν ή να απορρίψουν τις θεωρίες τους.

Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να πυροδοτήσουν μια ουσιαστική συζήτηση στις αίθουσες διδασκαλίας, ενθαρρύνοντας τους μαθητές να ζητούν ανοιχτές ερωτήσεις, να επαναδιατυπώνουν παρατηρήσεις σε πιο επιστημονική γλώσσα, να αναπτύσσουν και να χρησιμοποιούν μοντέλα, για να κατασκευάσουν εξηγήσεις. Όταν οι μαθητές διαφωνούν με επιστημονικούς τρόπους, μαθαίνουν, πώς να ελίσσονται στα θέματα, να ακούνε ενεργά και να ανταποκρίνονται εποικοδομητικά σε άλλους.

3. Incidental Learning (Τυχαία μάθηση)

Η τυχαία εκμάθηση είναι απρογραμμάτιστη ή ακούσια μάθηση. Μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας, που φαινομενικά δεν σχετίζεται με αυτό που έχει διδαχθεί ο μαθητής.

Σε αντίθεση με την επίσημη εκπαίδευση, η παρεμπίπτουσα μάθηση δεν καθοδηγείται από δάσκαλο, ούτε ακολουθεί διαρθρωμένο πρόγραμμα σπουδών, ούτε οδηγεί σε επίσημη πιστοποίηση.

Εντούτοις, μπορεί να προκαλέσει αυτο-αντανάκλαση και αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ενθαρρύνει τους εκπαιδευόμενους να επαναπροσδιορίσουν τι θα μπορούσε να είναι διαφορετικό στο μαθησιακό τους ταξίδι.

4. Context-Based Learning(Μάθηση βασισμένη στο περιεχόμενο)

Έχουμε ευκαιρίες να δημιουργήσουμε ένα περιεχόμενο, αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον μας, κρατώντας συνομιλίες, σημειώνοντας και τροποποιώντας τα κοντινά αντικείμενα. Μπορούμε επίσης να κατανοήσουμε το περιεχόμενο, διερευνώντας τον κόσμο γύρω μας, με τη βοήθεια οδηγών και οργάνων μέτρησης. Επομένως, για να σχεδιαστούν αποτελεσματικοί χώροι για μάθηση, σε σχολεία, μουσεία και ιστότοπους, απαιτείται η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο διαμορφώνεται το περιεχόμενο και διαμορφώνεται από τη διαδικασία εκμάθησης.

5. Computational Thinking (Υπολογιστική Σκέψη)

Η υπολογιστική σκέψη είναι μια ισχυρή προσέγγιση στη σκέψη και την επίλυση προβλημάτων. Αυτό συνεπάγεται τη διάσπαση μεγάλων προβλημάτων σε μικρότερες (αποσύνθεση), αναγνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο σχετίζονται με προβλήματα, που έχουν επιλυθεί στο παρελθόν (αναγνώριση προτύπων), παραβλέποντας ασήμαντες λεπτομέρειες (αφαίρεση), προσδιορίζοντας και αναπτύσσοντας τα βήματα, που θα είναι απαραίτητα για την επίτευξη μιας λύσης (αλγόριθμοι) και τη διύλιση αυτών των βημάτων (αποσφαλμάτωση).

Τέτοιες δεξιότητες υπολογιστικής σκέψης μπορούν να είναι πολύτιμες σε πολλές πτυχές της ζωής, από τη σύνταξη μιας συνταγής για να μοιραστείτε ένα αγαπημένο πιάτο με φίλους, προγραμματίζοντας διακοπές ή εκστρατεία, να αναπτύξετε μια επιστημονική ομάδα για να αντιμετωπίσετε μια δύσκολη πρόκληση.

Ο στόχος είναι να διδάξουν στα παιδιά να διαρθρώνουν προβλήματα, ώστε να μπορούν να λυθούν, έτσι ώστε να κατακτήσουν μια τέχνη σκέψης.

Η συνέχεια σε επόμενο άρθρο