Ένα ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο πραγματεύεται την εξ’ αποστάσεως σχολική μάθηση τον καιρό του COVID-19 https://www.teachermagazine.com.au/articles/covid-19-remote-learning-out-of-reach-for-one-third-of-schoolchildren. Τα σχολεία αναγκάστηκαν λόγω της πανδημίας να κλείσουν τις πόρτες τους και οι κυβερνήσεις στράφηκαν προς την διαδικτυακή εκπαίδευση.

Όμως, μια νέα έρευνα έδειξε ότι τουλάχιστον το ένα τρίτο των μαθητών παγκόσμια δεν ήταν σε θέση να ωφεληθεί από αυτήν την εναλλακτική μορφή μάθησης. Σύμφωνα με μια έκθεση της Unicef (2020), σχεδόν 1.5 δισεκατομμύριο παιδιά επηρεάστηκαν  από το κλείσιμο των σχολείων στην κορύφωση του lockdown και  το 90% των υπουργείων εκπαιδευσης ανά τον κόσμο προσπάθησε να προωθήσει την ψηφιακή και εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση ώστε να δώσει τη δυνατότητα στους μαθητές να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους. Όμως, τουλάχιστον 463 εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο δεν ήταν σε θέση να αξιοποιήσουν αυτήν την ευκαιρία γιατί δεν είχαν πρόσβαση στο internet και τις ψηφιακές υπηρεσίες.


Τα  παιδιά  από  τα φτωχότερα νοικοκυριά αλλά και εκείνα που κατοικούσαν σε αγροτικές περιοχές είχαν τη μικρότερη δυνατότητα αξιοποίησης των ψηφιακών υπηρεσιών. Για κάθε επίπεδο εκπαίδευσης, οι περισσότερες χώρες ανέπτυξαν εκπαιδευτικές πολιτικές που εστίαζαν στο διαδίκτυο ή στην παροχή μαθημάτων μέσω της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου.

Η πιο κοινή προσέγγιση  εστίασε στις ψηφιακές εντολές που χρησιμοποιήθηκαν από το 42% των χωρών για την εκπαίδευση των νηπίων, από το 74% των χωρών για τους μαθητές δημοτικού σχολείου και από  το 77% των χωρών για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 94% των υπουργείων εκπαιδευσης χρησιμοποίησε ψηφιακούς τρόπους εκπαίδευσης, ή εκπαιδευση μέσω τηλεόρασης/ραδιοφώνου ή και τους δύο παραπάνω τρόπους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 49% των παιδιών στη νότια και νοτιοανατολική Αφρική, το 48% των παιδιών στη δυτική και κεντρική Αφρική, το 20% των παιδιών στην ανατολική Ασία και τον ειρηνικό, το 40% των παιδιών στη νότια Ασία και τη βόρεια Αφρική, το 34% των παιδιών στην ανατολική Ευρώπη και κεντρική Ασία και το 9% των παιδιών στη λατινική Αμερική  δεν είχαν τη δυνατότητα πρόσβασης στην εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση. Το λυπηρό είναι ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμη δυσμενέστερη όσον αφορά τη δυνατότητα εκπαίδευσης από απόσταση.

Το γεγονός ότι ένα σπίτι διαθέτει τηλεόραση και η χώρα διαθέτει εκπαιδευτικά τηλεοπτικά προγράμματα, δεν σημαίνει αυτόματα ότι τα παιδιά επωφελούνται από αυτές τις δυνατότητες. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι γονείς δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν την εξ αποστάσεως μάθηση των παιδιών τους και να κατανοήσουν τις οδηγίες χρήσης της αντίστοιχης τεχνολογίας. Έτσι, η φτώχεια και η έλλειψη εκπαίδευσης των γονέων υπονομεύει τη μαθησιακή πρόοδο των παιδιών τους αναπαράγοντας από γενιά σε γενιά τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανισότητες.